Blog

  • meakusma
  • de morgen meakusmaz
  • de morgen meakusma

in residency at les ateliers claus end October 2019

a night with ignatz - alvarius b - bààn at les ateliers claus on August 15th 2018. 

  • 1506
  • alvarius b by Laurent Orseau

this summer of 2018 we worked on getting the claustrum ready for Meakusma. we're pretty convinced we can do this. more asap 

  • claustrum

the Romanian performance artist Alle Dicu recorded a video at les ateliers claus this August 2018 

  • alle dicu

Sinking of the Titanic (re-worked) Recording with Ben Bertrand & Otto Lindholm

  • BB
  • BB
  • BB

Christophe Clébart and his audience in action at the 2nd edition of the Luff Festival at Brasserie Atlas, 26th August 2018

  • clubart
  • nuits sonores

Brace Up! is the first ever studio release from the duo of Chris Corsano (drums) and Bill Orcutt (guitar). Recorded in Brussels at Les Ateliers Claus by Christophe Albertijn on March 19th and 20th, 2018. "Over the past six years or so, drummer Chris Corsano has proven to be one of Bill Orcutt's most reliably flexible collusionists. Regardless of whether Bill is cluster-busting electric guitar strings, weaseling around with cracked electronics, or playing relatively spacious free-rock, Corsano is able to provide the proper base for his aural sculpting. A lot of Orcutt's instrumental work has traditionally felt hermetic even though he's exploring caverns of explosive ecstasy. One often got the impression Bill was operating in the way John Travolta did in the classic 1976 ABC television drama, The Boy in the Plastic Bubble. Orcutt's actual interaction with collaborators emerged not from communication so much as pure observation. While he was fully cognizant of his musical surroundings, his reactions to it were walled off. This approach did not encourage sonic dialogue so much as parallel streams of discourse. These streams could interact with each other, but not in particularly standard ways. On Brace Up! , their first ever studio release, this precept has changed considerably. Whether it's a function of emotional familiarity or an intellectual choice I dunno, but there's a whole new kind of duo exchange going down on this record. Bill and Chris are clearly playing off each other's moves throughout the album. And it really raises the level of the music to an all-time high. From the cop car see-saw of 'Poundland Frenzy' to the mutual pummeling of 'Paranoid Time' (possibly a Minutemen tribute?) to the lazychicken- gets-stung-prog of 'She Punched a Hole in the Moon for Me,' the sounds on Brace Up! display a constant flow of ideas and instantaneous conjugation of newly forged verbs. As great as Bill and Chris's previous duo records have been, this one's greater." -- Byron Coley

  • brace up

More soon at the Meakusma festival

  • claustrum
  • lexi
  • flyer alvarius B
  • de Nor

Ben Bertrand – NGC 1999 (CD Recensie) 
Geplaatst op 26 juli 2018 door Ben Taffijn 


De uit Brussel afkomstige Ben Bertrand is een nieuwe ster aan het experimentele firmament. Na een EP, ‘Era/Area’, kwam in april van dit jaar bij het platenlabel van het Brusselse Les Ateliers Claus zijn eerste echte album uit onder de bizarre titel ‘NGC 1999’, geen idee waar die titel voor staat. Inmiddels is Bertrand live al geen onbekende meer. Het kan goed zijn dat u hem hoorde spelen op Le Guess Who? of tijdens het World Minimal Music Festival in Amsterdam. 
In oktober 2017 had Bertrand een residentie
in dit Les Ateliers Claus. Hij speelde hier live en nam in de tussentijd zijn album op. Bertrands instrument is de basklarinet, aangevuld met een batterij elektronica. Allereerst om het geluid van die basklarinet in lagen over elkaar heen te leggen: het is dat we weten dat Bertrand die muziek in zijn eentje maakt, want voor het gehoor zit hier een heel ensemble. 
Zijn muziek, door hemzelf gecomponeerd en dus solo ten gehore gebracht, straalt een onwezenlijke, bijna buitenaards dromerige sfeer uit. We horen invloeden van de meesters van de minimal music, Terry Riley, Steve Reich en anderen, maar ook van componisten als Gavin Bryars en Jon Hassell. Dus hebben we ook hier een overvloed aan muzikale patronen die op ingenieuze wijze met elkaar vermengd worden, in elkaar overlopen. 
Buitenaards, wij verzinnen het niet. De titels van de stukken refereren er al aan. Het begint al met ‘Orion molecular cloud’ waarin de basklarinet aanvankelijk zorgt voor een duistere sfeer te midden van elektronisch voorgebrachte klankwolken. Dan doemt uit de klankmist een repeterend patroon op, de basklarinet in actie. Betrand vermengt het weer met een volgend patroon, polyfonie ontstaat. Hetzelfde procedé past hij toe in ‘V380 Orionis’. Ook hier wordt het ritmisch patroon steeds complexer, voegt Bertrand er steeds een ‘stem’ bij. Dit lijkt meer op slagwerk dan op een basklarinet, maar overtuigen doet het zonder meer. In het tweede deel schakelt Bertrand hier over op de elektronica, een geluid producerend dat zo als soundtrack kan dienen voor een science-fiction film. Naadloos loopt het over in ‘Malkauns on kitt peak’, waarin Bertrand zijn vreemde geluiden aanvult met een nevel van basklarinetklanken. Heel intiem en fijnzinnig klinkt het hier. In ‘Sanctus Hubble’ doet die invloed van de minimal music zich sterk gelden. Met ritmische patronen bouwt Bertrand een basisstructuur waar hij vervolgens met melodieuze lijnen op voortborduurt. 
Eindigen doen we met ‘Post Scriptum to Valentina Tereshkova‘. Deze Russische vloog in juni 1963 als eerste vrouwelijke ruimtevaarder mee met de Vostok 6 en vervolgde haar carrière in de Sovjet politiek. Betrand eert haar met een ingetogen geluidssculptuur, doorsneden met een tekst, uitgesproken door de Vlaamse actrices Anne-Charlotte Bisoux en Manah Depauw. Een mooi einde van een verrassend album. 
 

http://www.nieuwenoten.nl/?p=5450